Fuentes
Segunda Confesión Helvética (1566), cap. 18, «De ministris ecclesiae»
«Vocentur et eligantur electione ecclesiastica et legitima ministri ecclesiae: id est, eligantur religiose ab ecclesia, vel ad hoc deputatis ab ecclesia, ordine iusto, et absque turba, seditionibus, et contentione.» «Llámense y elíjanse los ministros de la iglesia por elección eclesiástica y legítima; es decir, elíjanlos religiosamente la iglesia o los diputados por la iglesia para ello, con orden justo y sin tumulto, sediciones ni contiendas.» «Data est autem omnibus in ecclesia ministris una et aequalis potestas sive functio. Certe ab initio, episcopi vel presbyteri ecclesiam communi opera gubernaverunt: nullus alteri se praetulit, aut sibi ampliorem potestatem dominiumve in coepiscopos usurpavit.» «A todos los ministros de la iglesia se ha dado una y la misma potestad o función. Ciertamente, al principio los obispos o presbíteros gobernaron la iglesia en común: ninguno se puso por encima de otro ni usurpó una potestad o dominio mayor sobre sus colegas.» Por el orden, uno convocaba y proponía, como Pedro en los Hechos, sin ser por eso superior; y, tras citar a Jerónimo (In Titum 1,5): «ideoque nemo iure prohibuerit ad veterem ecclesiae Dei constitutionem redire, et illam prae humana consuetudine recipere» («por tanto, nadie podrá con derecho prohibir que se vuelva a la antigua constitución de la iglesia de Dios y que se la prefiera a la costumbre humana») (traducción nuestra).
H. A. Niemeyer, Collectio confessionum in ecclesiis reformatis publicatarum (Leipzig, 1840), pp. 507-510 (archive.org collectioconfess0000unse, cotejado con collectioconfes00niemgoog, 2026-10-28). La pista, en William Cunningham, Historical Theology, cap. XXVI.