Saltar al contenido
Cristianismo histórico

La historia de la doctrina, bajo la Escritura

Fuentes

Segunda Confesión Helvética (1566), cap. 18, «De ministris ecclesiae»

«Vocentur et eligantur electione ecclesiastica et legitima ministri ecclesiae: id est, eligantur religiose ab ecclesia, vel ad hoc deputatis ab ecclesia, ordine iusto, et absque turba, seditionibus, et contentione.» «Llámense y elíjanse los ministros de la iglesia por elección eclesiástica y legítima; es decir, elíjanlos religiosamente la iglesia o los diputados por la iglesia para ello, con orden justo y sin tumulto, sediciones ni contiendas.» «Data est autem omnibus in ecclesia ministris una et aequalis potestas sive functio. Certe ab initio, episcopi vel presbyteri ecclesiam communi opera gubernaverunt: nullus alteri se praetulit, aut sibi ampliorem potestatem dominiumve in coepiscopos usurpavit.» «A todos los ministros de la iglesia se ha dado una y la misma potestad o función. Ciertamente, al principio los obispos o presbíteros gobernaron la iglesia en común: ninguno se puso por encima de otro ni usurpó una potestad o dominio mayor sobre sus colegas.» Por el orden, uno convocaba y proponía, como Pedro en los Hechos, sin ser por eso superior; y, tras citar a Jerónimo (In Titum 1,5): «ideoque nemo iure prohibuerit ad veterem ecclesiae Dei constitutionem redire, et illam prae humana consuetudine recipere» («por tanto, nadie podrá con derecho prohibir que se vuelva a la antigua constitución de la iglesia de Dios y que se la prefiera a la costumbre humana») (traducción nuestra).

H. A. Niemeyer, Collectio confessionum in ecclesiis reformatis publicatarum (Leipzig, 1840), pp. 507-510 (archive.org collectioconfess0000unse, cotejado con collectioconfes00niemgoog, 2026-10-28). La pista, en William Cunningham, Historical Theology, cap. XXVI.

Cristianismo histórico · https://cristianismohistorico.org/fuente/b-helvetica-posterior-18/