Fuentes
Símbolo niceno-constantinopolitano (381)
«Καὶ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν.» «Y en el Espíritu Santo, Señor y vivificador, que procede del Padre, que con el Padre y el Hijo es juntamente adorado y glorificado, que habló por los profetas» (traducción nuestra). Del Hijo: «τὸν ἐκ τοῦ πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων […] ὁμοούσιον τῷ πατρί» («engendrado del Padre antes de todos los siglos […], consustancial al Padre»). Latín de Dionisio el Exiguo: «ex Patre procedentem, cum Patre et Filio adorandum et conglorificandum, qui locutus est per sanctos prophetas».
Philip Schaff, The Creeds of Christendom, II (Nueva York, 1877), pp. 57-58, visto en el escaneo de archive.org (creedschristendo02scha). Schaff da el texto griego de las actas de Constantinopla I y de Calcedonia (Mansi III y VI-VII) y anota que «todas las ediciones latinas antiguas y auténticas omiten el Filioque, como el griego». El texto griego del escaneo se ha leído con dificultad (OCR) y se da normalizado.