Saltar al contenido
Cristianismo histórico

La historia de la doctrina, bajo la Escritura

Fuentes

Juan Calvino, Institutio christianae religionis (1559), I,13,3-5

4: «Arrius fatebatur Christum Deum, et Filium Dei, quia evidentibus oraculis reluctari non poterat […]. At interim non desinebat iactare Christum creatum esse et initium habuisse, ut reliquas creaturas. Quo flexilem hominis vafritiem e latebris extraherent veteres, ultra progressi sunt, Christum pronuntiantes aeternum Patris Filium, Patrique consubstantialem.» «Arrio confesaba que Cristo es Dios e Hijo de Dios, porque no podía resistirse a los oráculos evidentes […]. Pero no dejaba de decir que Cristo fue creado y tuvo principio, como las demás criaturas. Para sacar de su escondrijo la astucia retorcida del hombre, los antiguos fueron más allá, declarando a Cristo Hijo eterno del Padre, y consustancial al Padre.» Y: «vocula illa distinguebat inter purae fidei Christianos et sacrilegos Arrianos» («aquella palabrita distinguía a los cristianos de fe pura de los arrianos sacrílegos»). 5: «Utinam quidem sepulta essent, constaret modo haec inter omnes fides, Patrem, et Filium, et Spiritum esse unum Deum» («ojalá estuvieran sepultadas [estas palabras], con tal de que constara entre todos esta fe: que el Padre, el Hijo y el Espíritu son un solo Dios»). «Dic consubstantialem, detraxeris versipelli larvam, et tamen nihil addis Scripturis» («di “consustancial”, y habrás quitado la máscara al tramposo, y sin embargo nada añades a la Escritura»).

Ginebra, Robert Estienne, 1559, pp. 33-34, visto en el escaneo de archive.org (institutiochrist1559calv); el texto se ha normalizado (s larga, abreviaturas). Traducción nuestra.

Cristianismo histórico · https://cristianismohistorico.org/fuente/b-calvino-institucion-1-13/