Fuentes
Calvino, Institutio christianae religionis (1559) IV,9,13
«Nos certe libenter concedimus, si quo de dogmate incidat disceptatio, nullum esse nec melius nec certius remedium: quam si verorum episcoporum synodus conveniat, ubi controversum dogma excutiatur. Multo enim plus ponderis habebit eiusmodi definitio, in quam communiter ecclesiarum Pastores, invocato Christi Spiritu, consenserint, quam si quisque seorsum domi conceptam populo traderet vel pauci homines privatim eam conficerent.» «Nosotros, ciertamente, concedemos de buen grado que, si se levanta una disputa sobre algún dogma, no hay remedio mejor ni más cierto que reunir un sínodo de verdaderos obispos donde se examine el dogma controvertido. Porque tendrá mucho más peso una definición en la que hayan consentido en común los pastores de las iglesias, invocando el Espíritu de Cristo, que si cada uno, por separado, la concibiera en su casa y la diera al pueblo, o la hicieran unos pocos hombres en privado.» «Nam, quum singulis ecclesiis attribuat diiudicationem (I. Cor. 14, 29.) ostendit, quis in gravioribus causis sit ordo agendi: nempe ut ecclesiae inter se communem cognitionem suscipiant.» «Porque, al atribuir a cada iglesia el juicio (1 Co 14:29), muestra cuál es el orden que se ha de seguir en las causas más graves: que las iglesias tomen entre sí conocimiento en común.» Sigue: «Sic exorto Ario coacta est Nicaena synodus» («así, cuando surgió Arrio, se reunió el sínodo de Nicea»). La sección empieza: «Quoniam probavimus non esse datam ecclesiae potestatem erigendae novae doctrinae, dicamus nunc de potestate quam illi tribuunt in Scripturae interpretatione» («puesto que hemos probado que no se ha dado a la iglesia potestad de establecer doctrina nueva, digamos ahora de la potestad que le atribuyen en la interpretación de la Escritura»).
Ed. de A. Tholuck, vol. II (Berlín, 1834), p. 286 (visto en el escaneo de archive.org, ioanniscalviniin0000atho_l8h0). Traducción nuestra.